اَلدُّنیا دارُ بَلاءٍ

اَلدُّنیا دارُ بَلاءٍ وَ مَنزِلُ بُلغَةٍ وَ عَناءٍ قَد نَزَعَتْ عَنها نُفُوسُ السُّعَداءِ

وَ انتَزَعَت بالْکُرهِ مِن أیدِى الأْشْقیاءِ فَأَسعَدُ النّاسِ بِها أرغَبُهُم عَنها

و أشقاهُم بِها أرغَبُهُم فیها؛

دنیا سراى بلا و گرفتارى و محل گذران زندگى و زحمت است

خوشبختان از آن دل کنده اند و از دست بدبختان به زور گرفته مى شود

پس خوشبخت ترین مردم، بى میل ترین آنان به دنیا

و بدبخت ترین مردم، مایل ترین آنان به دنیاست.

بحار الانوار ، ج74 ، ص185